Χειροπράττειν

Φιλοσοφία, το υποσυνείδητο μυαλό και ο νόμος της έλξης

Τα τελευταία χρόνια θέτουμε όλο και περισσότερα φιλοσοφικά ερωτήματα σε σχέση με τις εμπειρίες, τις δικές μας και των άλλων, από τη ζωή. Είχαμε τη συνήθεια να αντιμετωπίζουμε τη φιλοσοφία κυνικά, ως ένα είδος  αφηρημένης διανοητικής ενασχόλησης, κατάλληλης για «αιθεροβάμονες» και ανθρώπους που απέφευγαν την «πραγματική» ζωή. Συνειδητοποιήσαμε όμως ότι αυτός ο κυνισμός ήταν από μόνος του μια φιλοσοφία ζωής.

Έχουμε πια ανακαλύψει ότι η φιλοσοφία είναι ό,τι πιο αληθινό και πρακτικό θα μπορούσαμε να υιοθετήσουμε, επειδή αντανακλά τις αντιλήψεις και τις πεποιθήσεις μας για τον εαυτό μας, τη ζωή και τον κόσμο, οι οποίες με τη σειρά τους καθορίζουν τις αξίες, τις σκέψεις, τα συναισθήματα και τις πράξεις μας. Κι αυτά πάλι καθορίζουν ποιοι είμαστε, τι κάνουμε, τι έχουμε και, κυρίως, πού πηγαίνουμε. Έχουμε ανακαλύψει ότι οι άνθρωποι με το προνόμιο της αφθονίας στην επαγγελματική και την προσωπική τους ζωή και την υγεία τους λειτουργούν με γνώμονα μια διαφορετική βασική φιλοσοφία, σε σχέση με όσους δεν έχουν αυτό το προνόμιο, ακόμη κι αν δεν το καταλαβαίνουν.  Όλοι λοιπόν θα έπρεπε να ασχοληθούμε με τη βασική μας φιλοσοφία.

Οι θεμελιώδεις φιλοσοφικές μας κατασκευές, δηλαδή οι αντιλήψεις, οι πεποιθήσεις, οι σκέψεις, τα αισθήματα κ.λπ. μπορούν να υφίστανται τόσο στο συνειδητό όσο και στο υποσυνείδητο επίπεδο. Και ανάλογα με τη φιλοσοφία μας, στο υποσυνείδητο μπορούν να γίνουν δύσκολα ή επικίνδυνα τα πράγματα.

Το πιο βασικό φιλοσοφικό ερώτημα που πάντα θέταμε είναι «γιατί βρισκόμαστε εδώ» ή «ποιο είναι το νόημα της ζωής  και ο προορισμός μας». Βρισκόμαστε εδώ για να μάθουμε, να μεγαλώσουμε, να εξελιχθούμε και τελικά να χρησιμοποιήσουμε τις μοναδικές ικανότητές μας και εμπειρίες για να συνεισφέρουμε με το δικό μας τρόπο στον κόσμο και να εκπληρώσουμε το σκοπό της ζωής μας. Όταν υποφέρουμε, αυτό συμβαίνει επειδή αντιλαμβανόμαστε, συνειδητά ή υποσυνείδητα, ότι στη διαδρομή αυτή έχουμε βρεθεί «εκτός πορείας».

Πολλοί άνθρωποι είναι τόσο απορροφημένοι από τα συναισθήματά τους, συνήθως από τις ελπίδες και τους φόβους τους, που δεν έχουν χρόνο για να θέσουν στον εαυτό τους τα πιο βασικά ερωτήματα. Ωστόσο η ποιότητα αυτών των ερωτημάτων καθορίζει μακροπρόθεσμα και την ποιότητα της ζωής μας. Για πολλούς βέβαια είναι εξίσου δύσκολο να σκεφτούν μακροπρόθεσμα. Όσο πιο αγχωμένοι είμαστε, τόσο πιο δύσκολο είναι για τον εγκέφαλό μας να εστιάσει σε οτιδήποτε μακροπρόθεσμο. Το υπερφορτωμένο θυμικό μας και το αγχωμένο μυαλό μας θέλουν απλώς να μάθουν πώς θα «βγάλουν» την ημέρα, την εβδομάδα ή το μήνα. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να χάνουν την αίσθηση του μακροπρόθεσμου κι έτσι να υπερεκτιμούν σε μεγάλο βαθμό τα όσα μπορούν να κάνουν βραχυπρόθεσμα και να υποτιμούν σοβαρά τα όσα μπορούν να κάνουν μακροπρόθεσμα. Έτσι καταλήγουν να έχουν περισσότερο άγχος, να νιώθουν απογοήτευση και τελικά να καταφέρνουν όλο και λιγότερα σε έναν ή περισσότερους τομείς της ζωής τους.

Αυτά που πιστεύουμε καθορίζουν αυτά που αισθανόμαστε, τα οποία με τη σειρά τους καθορίζουν τις πράξεις μας, μέσω αυτών τις αντιδράσεις των άλλων απέναντί μας, και τελικά τα αποτελέσματα που θα έχουμε. Τι καθορίζει όμως αυτά που πιστεύουμε; όσοι είναι πολύ σοφοί μπορούν να ελέγχουν τις σκέψεις τους, οι μάζες όμως ελέγχονται από αυτές. Όλοι περάσαμε περιόδους στη ζωή μας κατά τις οποίες οι ίδιες σκέψεις επανέρχονταν διαρκώς, προερχόμενες από κάποιο σημείο στο πίσω μέρος του μυαλού μας, το οποίο παρακαλούσαμε να σβήσουμε όπως κλείνουμε την τηλεόραση.

Η απάντηση βρίσκεται στο «σενάριο», στην «υπόθεση» ή στους «κανόνες», που υπάρχουν ως πρόγραμμα στο υποσυνείδητό μας όπως αυτό διαμορφώθηκε από τις εμπειρίες  της ζωής μας, ιδιαίτερα κατά την παιδική ηλικία. Καθώς οι αγνές παιδικές μας αντιλήψεις βρίσκονται στο έλεος συχνά αγχωμένων και διαστρεβλωμένων ενήλικων αντιλήψεων, είναι αναπόφευκτο να οδηγηθούμε πριν από την εφηβεία μας σε σημείο  να αισθανόμαστε, κατά καιρούς και σε διαφορετικό βαθμό κάθε φορά, απειλούμενοι, αβοήθητοι, αδύναμοι, ανάξιοι, ντροπιασμένοι, ανάξιοι  και χωρίς να μας αγαπάει κανείς. Η αντίδρασή μας είναι να υψώσουμε έναν τοίχο απέναντι σε όσες εμπειρίες και συναισθήματά μας θεωρούμε επικίνδυνα, κακά ή εσφαλμένα επειδή, όσο μεγαλώνουμε, προσβλέπουμε στα ενήλικα πρότυπα που μας περιβάλλουν για επιβεβαίωση και/ ή για να δώσουν νόημα στις δικές μας εμπειρίες.

Η υπέρτατη ανάγκη μας είναι για αγάπη και αποδοχή. Απομονώνουμε λοιπόν μέρη του εαυτού μας και αναπτύσσουμε μια ψευδή αίσθηση εαυτού που βασίζεται σε «κανόνες» για το ποιοι νομίζουμε ότι πρέπει να είμαστε ώστε να μας αγαπούν και να μας αποδέχονται. Αλλά όταν απομονώνουμε κάτι δεν σημαίνει ότι το ξεφορτωνόμαστε κιόλας. Σημαίνει ότι αποθηκεύεται στην τράπεζα αναμνήσεων του υποσυνείδητού μας. Κατατάσσεται στην κατηγορία «κακό, λανθασμένο, αισχρό, επικίνδυνο ή επώδυνο», κλείνεται σε ένα συρτάρι, κλειδώνεται και φέρει την επιγραφή «να μην ανοιχθεί». Το υποσυνείδητο μυαλό μας στην κυριολεξία γεμίζει με πληροφορίες με τις οποίες το συνειδητό μας μυαλό δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα. Πρέπει λοιπόν να ορθώσουμε ένα αμυντικό τείχος ανάμεσα στη συνείδηση και το υποσυνείδητό μας για να εμποδίζει τις πληροφορίες να μετακινούνται ανάμεσα στα δύο. Όσο περισσότερο ανταγωνίζονται το συνειδητό μυαλό με το ασυνείδητο, τόσο δυσκολότερη μας φαίνεται η ζωή  και τόσο πιο εγκλωβισμένοι, αβοήθητοι, καταθλιπτικοί ή θυμωμένοι αισθανόμαστε σε σχέση με έναν ή περισσότερους τομείς της ζωής μας.

Αποφεύγουμε στην κυριολεξία τον αληθινό εαυτό μας και μένουμε προσκολλημένοι σε μια ψευδή αίσθηση εαυτού. Είμαστε τότε έτοιμοι για να υποφέρουμε. Τα βάσανά μας είναι ο τρόπος με τον οποίο η ζωή μας στέλνει το μήνυμα ότι το άτομο που είμαστε δεν τιμά τον αληθινό εαυτό μας. Ο καλύτερος τρόπος για να τα παρατείνουμε είναι να τα ερμηνεύσουμε λάθος ή να προσπαθήσουμε να γλιτώσουμε από αυτά χωρίς να καταλάβουμε τη σημασία τους.

Μια σπουδαία ανακάλυψη για μας ήταν το πώς αποτυπώνεται το αμυντικό τείχος που ο καθένας χτίζει ανάμεσα στο συνειδητό και στο υποσυνείδητό του στη δομή, τη στάση, την κίνηση και την έντασή του σώματός μας. Γι’ αυτό το λόγο η γλώσσα του σώματος αποτελεί έναν τόσο αποτελεσματικό τρόπο επικοινωνίας, επειδή ακριβώς αντικατοπτρίζει τις πεποιθήσεις και τις αντιλήψεις μας. Η Αμερικανίδα νευροεπιστήμονας  περιγράφει, στο βιβλίο της Molecules of Emotion (Τα κύτταρα των συναισθημάτων), με ποιο τρόπο οι πληροφορίες που βρίσκονται στο υποσυνείδητο μυαλό μας αποθηκεύονται με τη μορφή νευρικής έντασης στη σπονδυλική στήλη, το μυϊκό και τον συνδετικό ιστό του σώματός μας. Αυτή είναι η βάση των ψυχοσωματικών ασθενειών. Προκειμένου να διατηρήσουμε το «τείχος»,  πρέπει να «αποσυνδέσουμε» το επίπεδο συναίσθησης του σώματός μας και να θυσιάσουμε την ικανότητά μας για αυτορρύθμιση της στάσης και της έντασής του. Μπλοκαρισμένος στο σώμα σημαίνει μπλοκαρισμένος στο μυαλό, άρα και στη ζωή! Και το ενδιαφέρον είναι ότι αυτό το μπλοκάρισμα  μπορεί να εμφανιστεί σε διαφορετικούς τομείς της ζωής, στην υγεία, στις σχέσεις , κ.λπ. Έγινε σκοπός της ζωής μας να βοηθήσουμε τους ανθρώπους να ξεμπλοκαριστούν και να αυτοθεραπευτούν μέσα από την επανασύνδεση και την αναδιοργάνωση του σώματος, του μυαλού και της ζωής τους. Οι τεχνικές που χρησιμοποιούμε, η  Network Spinal Analysis και η Σωματο-αναπνευστική Ενσωμάτωση (Somato-respiratory Integration), ακολουθούμενες στα διαφορετικά στάδιά τους, μπορούν να αλλάξουν τη σχέση ανάμεσα στον εγκέφαλο και το σώμα και να δημιουργήσουν μια νέα πραγματικότητα για μας. Για να υλοποιήσουμε αυτό τον στόχο έπρεπε να θέσουμε τους ίδιους τους εαυτούς μας σε μια διαδικασία συνεχούς προσωπικής ανάπτυξης. Διδάσκουμε καλύτερα ό,τι δουλεύουμε πάνω στους εαυτούς μας.

Υποσυνείδητα έλκουμε τους ανθρώπους που συναντούμε, τα γεγονότα και τις περιστάσεις που βιώνουμε. Ορισμένοι  από σας θα πουν κυνικά: «Αυτά είναι βλακείες, μερικοί άνθρωποι είναι τυχεροί και άλλοι δεν είναι». Αλλά αυτό είναι απλώς μια φιλοσοφία που αντανακλά τις υποσυνείδητες αντιλήψεις, οι οποίες με τη σειρά τους ελέγχουν τις περιστάσεις της ζωής για τον καθένα μας. Ας γίνει επιτέλους κατανοητό, κι εμείς είμαστε έτσι, κυνικοί, για χρόνια, μέχρι που κάποιος μας έκανε να συνειδητοποιήσουμε ότι γι’ αυτό συνέχιζαν να μας συμβαίνουν πράγματα που τροφοδοτούσαν τον κυνισμό μας. Ήταν μια δύσκολη στιγμή για μας, νιώσαμε ταπεινωμένοι.  Τέτοιες στιγμές όμως ανοίγουν στη ζωή μας την πόρτα της εξέλιξης.

Email: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε., Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.
Sites: http://www.reorganizationalhealing.com/ROH/Welcome.html
http://www.wiseworldseminars.com/
http://www.donaldepstein.com/

Των Roger Smith και Νίκου Καλογερόπουλου