Κατηγορία: blog_article_GR

Ως εναλλακτικοί θεραπευτές ανακαλύψαμε τα τελευταία χρόνια ορισμένες θεμελιώδεις αλήθειες σχετικές με την υγεία και την ανθρώπινη εμπειρία, ένα είδος παγκόσμιων νόμων που, όταν τους αρνούμαστε, μας στέλνουν ταπεινά πίσω στο σημείο εκκίνησης. Αν και κάποιες από αυτές τις αλήθειες προκαλούν τις τρέχουσες πολιτισμικές αντιλήψεις, πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι η φύση δημιουργεί ζωή για πολύ μεγαλύτερο διάστημα απ’ όσο οι άνθρωποι την καταστρέφουν.

Το μεγάλο σχέδιο της φύσης για την εξέλιξη προϋποθέτει ένα πράγμα κι αυτό είναι η επιβίωση. Το κάθε είδος πρέπει να επιβιώσει προκειμένου να αναπτυχθεί και να εξελιχθεί και επιβίωση σημαίνει ικανότητα προσαρμογής στις προκλήσεις του περιβάλλοντός μας. Θέλουμε να πούμε ότι το σώμα μας δεν σχεδιάστηκε από τη φύση για να είναι υγιές, ούτε σχεδιάστηκε για να είναι άρρωστο. Σχεδιάστηκε για να επιβιώνει. Τόσο η υγεία όσο και η ασθένεια είναι απόπειρες προσαρμογής και επιβίωσης.

Προκειμένου να ξεδιπλωθεί το μεγάλο εξελικτικό σχέδιο της φύσης, ένας ζωντανός οργανισμός, ή ζώο (ναι, τέτοια είμαστε κι εμείς), πρέπει να είναι ικανός να προστατεύει τον εαυτό του απέναντι σε απειλές κατά της ζωής και της  τροφής του και να τον αναπτύσσει όταν δεν απειλείται. Μια γάτα θα ευχαριστιέται με το να γλείφεται μπροστά στη φωτιά, ενώ χωνεύει ένα καλό γεύμα πριν πάρει τον υπνάκο της. Ωστόσο, αν εμφανιστεί στο δωμάτιο ένας σκύλος που γρυλίζει, η συμπεριφορά της γάτας μπορεί να αλλάξει δραματικά, ξαφνικά και αυτόματα, από ανάπτυξη σε άμυνα.

Ένας διάσημος βιολόγος, ο Bruce Lipton,  παρατήρησε στις καλλιέργειες κυττάρων σε δίσκο πως, όταν κάποια τοξική ουσία εισερχόταν στον δίσκο, τα κύτταρα  αισθάνονταν την παρουσία της και μαζεύονταν σε ένα σφιχτό «τσαμπί» στην αντίθετη πλευρά. Αν στον δίσκο εισάγονταν θρεπτικά συστατικά, τα κύτταρα επεκτείνονταν και κινούνταν προς την πλευρά τους. Αυτό είναι ένα από τα πιο βασικά παραδείγματα αμυντικής/αναπτυξιακής συμπεριφοράς στη ζωή αλλά το σημαντικό σε ό,τι το αφορά είναι ότι τα κύτταρα δεν μπορούν να κινούνται από και προς κάτι ταυτόχρονα. Δεν μπορούμε να αμυνθούμε ενώ αναπτυσσόμαστε και δεν μπορούμε να αναπτυχθούμε ενώ βρισκόμαστε σε άμυνα. Τα σώματά μας είναι οικογένειες μερικών τρισεκατομμυρίων κυττάρων και ο κόσμος είναι ο δοκιμαστικός μας δίσκος.

Παρόλο που η αμυντική συμπεριφορά είναι μια στρατηγική ζωτικής σημασίας σε ώρα ανάγκης (όταν πρέπει να το βάλει στα πόδια ή να παλέψει κανείς), τα σώματά μας δεν ήταν ποτέ σχεδιασμένα για να βρίσκονται σε άμυνα για περισσότερα από είκοσι λεπτά. Όταν η γάτα  γλιτώσει από τον σκύλο που γρύλιζε, μπορεί να συνεχίσει να χωνεύει το γεύμα της και να πάρει τον υπνάκο της.

Αν κατανοήσουμε τι συμβαίνει στο σώμα όταν βρίσκεται σε άμυνα και τι όταν αναπτύσσεται και καταλάβουμε ότι δεν μπορούν αυτά να συμβαίνουν ταυτόχρονα, αποκαλύπτουμε τις βάσεις της υγείας και της ασθένειας.

Όταν ο εαυτός μας αντιλαμβάνεται την ανάγκη να αμυνθεί, η ροή του αίματος στα ανώτερα μέρη του εγκεφάλου μας, η οποία διακρίνει τους ανθρώπους από τα άλλα ζώα, μειώνεται σημαντικά. Οι άνθρωποι έχουμε έναν επιπλέον τομέα στον εγκέφαλό μας, τον αποκαλούμενο μετωπιαίο λοβό, ο οποίος μας επιτρέπει ένα υψηλότερο επίπεδο αντίληψης, συνειδητοποίησης και προσαρμοστικών επιλογών σε σύγκριση με άλλα θηλαστικά. Η ανθρώπινη ανώτερη εγκεφαλική λειτουργία περιλαμβάνει την ικανότητα να παρατηρούμε τους εαυτούς μας και τη συμπεριφορά μας και να την τροποποιούμε, να διαπιστώνουμε το βαθύτερο νόημα γεγονότων και καταστάσεων, να προβλέπουμε καταστάσεις και να κάνουμε εγκαίρως τις κατάλληλες προσαρμοστικές επιλογές, να διαισθανόμαστε ή να «ξέρουμε» ορισμένα πράγματα χωρίς να μπορούμε να εξηγήσουμε πώς τα ξέρουμε. Όταν οι άνθρωποι αντιλαμβάνονται την ψυχολογική πίεση, ως αντίδραση το αίμα ανακατανέμεται στις παλαιότερες, ερπετικές περιοχές του εγκεφάλου μας. Η ικανότητά μας για σύνθετη ανθρώπινη σκέψη μειώνεται και αυξάνεται στο μέγιστο αυτή που μας επιτρέπει να αντιδρούμε με πιο ζωώδη τρόπο.

Η αλλαγή αυτή στον εγκέφαλο συνεπάγεται μια σειρά αλλαγών στο σώμα, συμπεριλαμβανομένων  της αύξησης στους καρδιακούς  παλμούς  και στην πίεση του αίματος, της μείωσης στην αναπνοή και στην οξυγόνωση του αίματος, της μεγάλης αύξησης στην μυϊκή πίεση, ιδιαίτερα στη σπονδυλική στήλη, της επιμήκυνσης  του νωτιαίου μυελού και της αλλαγής στη στάση του σώματος, της μείωσης στην πέψη και στη δραστηριότητα του ανοσοποιητικού. Αν το σώμα σας μπορέσει να χαλαρώσει και να επιστρέψει σε διάθεση ανάπτυξης,  η ανθρώπινη εγκεφαλική λειτουργία του σώματός μας επαναδραστηριοποιείται, οι μύες χαλαρώνουν, η καρδιά και η αναπνοή επανέρχονται, η σπονδυλική στήλη  υποχωρεί στην προηγούμενη θέση της, οι πιέσεις εντός των αρθρώσεών της επιστρέφουν στα κανονικά τους επίπεδα, χωνεύουμε κανονικά το φαγητό μας, αποσπούμε τα θρεπτικά συστατικά από την τροφή και τα σώματά μας αυτοθεραπεύονται, αυτορυθμίζονται χρησιμοποιώντας ένα ανοσοποιητικό σύστημα σε πλήρη λειτουργία. Κι έτσι έχουμε ανάπτυξη.

Για τους περισσότερους από εμάς το άκουσμα και μόνο των λέξεων όπως «καρκίνος, αρθρίτιδα και έμφραγμα» προκαλεί ανησυχία και φόβο. Φοβόμαστε ότι κάποια μέρα, για λόγους «γενετικούς», τα υγιή σωματικά μας κύτταρα θα αρχίσουν ξαφνικά να μη λειτουργούν σωστά και να μας καταστρέφουν εκ των έσω, αφήνοντάς μας στο έλεος των φαρμάκων, της χειρουργικής, της χημειοθεραπείας κ.λπ. Έχουμε διδαχθεί να ζούμε με αυτόν τον φόβο αλλά από ποιον και για ποιο λόγο;

Η έσχατη αποστολή της ιατρικής από τον 15ο αιώνα και μετά, οπότε ξεκίνησε η «σύγχρονη επιστήμη», ήταν να ανακαλύψει με ποιο τρόπο ο γιατρός μπορεί να ελέγξει τη συμπεριφορά του σώματός σας ώστε να μη ζήσετε την εμπειρία της ασθένειας. Αυτό προϋποθέτει ότι εσείς, ως άτομο, δεν έχετε την παραμικρή δύναμη να επηρεάσετε τη συμπεριφορά του ίδιου σας του σώματος και πρέπει να αγοράσετε την ικανότητα για  έλεγχο από τις φαρμακευτικές εταιρίες διαμέσου του γιατρού σας που είναι ο μεσάζων. Η αναζήτηση από την επιστήμη  αυτού που ελέγχει τη ζωή, ώστε στη συνέχεια να μπορεί να ελεγχθεί η ζωή, οδήγησε στην έρευνα για τους κληρονομικούς παράγοντες που ελέγχουν την κυτταρική σύνθεση και, τελικά, στην ανακάλυψη του DNA.

Το 1953, οι επιστήμονες ξετύλιξαν το μυστήριο του «γενετικού κώδικα», που αποκάλυψε πώς το DNA χρησίμευε ως ένα μοριακό  «πρόγραμμα δράσης» το οποίο καθόριζε τη σύνθεση των πρωτεϊνών (το βασικό δομικό στοιχείο του σωματικού μας ιστού). Το πρόγραμμα δράσης του DNA για κάθε πρωτεΐνη αποκαλείται γονίδιο. Εφόσον οι πρωτεΐνες καθορίζουν τον χαρακτήρα ενός οργανισμού και η δομή των πρωτεϊνών βρίσκεται κωδικοποιημένη στο DNA, οι βιολόγοι καθιέρωσαν το δόγμα που είναι γνωστό ως Πρωτοκαθεδρία του DNA.  Διατυπώθηκε η άποψη ότι το DNA «ελέγχει» τη δομή και τη συμπεριφορά των ζωντανών οργανισμών, κι αυτό οδήγησε στην έννοια του Γενετικού Ντετερμινισμού, την ιδέα δηλαδή ότι η δομή και η συμπεριφορά ενός οργανισμού καθορίζονται από τα γονίδιά του.

Το επόμενο βήμα στη μεγάλη επιστημονική αποστολή ήταν το Πρόγραμμα του Ανθρώπινου Γονιδιώματος, ένα πρόγραμμα πολλών εκατομμυρίων δολαρίων για την ταυτοποίηση όλων των ανθρώπινων γονιδίων. Όταν θα την επιτυγχάναμε, θεωρήθηκε ότι θα μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε τη συγκεκριμένη γνώση για να επισκευάσουμε ή να αντικαταστήσουμε «ελαττωματικά» γονίδια  και στην πορεία να πραγματοποιήσουμε τον στόχο της επιστήμης να «ελέγξει» τον οργανισμό και, με αυτόν τον τρόπο, την ασθένεια. Η «αιφνιδιαστική» ανακάλυψη του εν λόγω προγράμματος στάθηκε το ότι ο άνθρωπος έχει σχεδόν τον ίδιο αριθμό γονιδίων με ένα απλό σκουλήκι.

Για περισσότερα από πενήντα χρόνια η ιατρική έτρεφε την ψευδαίσθηση ότι η υγεία και η μοίρα μας ήταν προαποφασισμένες στα γονίδιά μας. Αν και η κοινή γνώμη, τροφοδοτημένη από τις φαρμακευτικές εταιρίες και τα ΜΜΕ, παραμένει προσκολλημένη σε αυτή την πεποίθηση, ένας ριζικά νέος τρόπος κατανόησης αρχίζει να αποκαλύπτεται από  ορισμένους πρωτοπόρους της επιστήμης.

Καινοτόμοι επιστήμονες έχουν τώρα αποδείξει ότι το περιβάλλον (εξωτερικό και εσωτερικό), και κυρίως το πώς αντιλαμβανόμαστε το περιβάλλον, ελέγχει άμεσα τη δραστηριότητα των γονιδίων μας. Τα γονίδια δεν είναι αυτοελεγχόμενα. Με άλλα λόγια ο τρόπος που ζούμε, δηλαδή ο συνδυασμός του τι τρώμε και πίνουμε με τον αέρα που  αναπνέουμε, τον τρόπο που αθλούμαστε και ξεκουραζόμαστε και τις σκέψεις, τα συναισθήματα και τις πεποιθήσεις μας, επηρεάζει  τον τρόπο με τον οποίο εκδηλώνονται τα γονίδιά μας. Πράγματι, το DNA μας επηρεάζεται από όλα τα παραπάνω!

Ακόμα κι αν έχουμε κάποια γονίδια τα οποία ίσως μας προδιαθέτουν να αναπτύξουμε ορισμένα προβλήματα υγείας, στις περισσότερες περιπτώσεις τα συγκεκριμένα γονίδια απαιτούν επιπλέον εξωκυτταρικά ερεθίσματα (μια πυροδότηση από τον τρόπο ζωής μας) ώστε να αναλάβουν την καταστροφική τους δράση. Πειράματα σε ποντίκια έχουν δείξει ότι ακόμα και μια απλή αλλαγή στις διατροφικές συνήθειες στη διάρκεια της εγκυμοσύνης μπορεί να εμποδίσει ολοκληρωτικά την ενεργοποίηση στους απογόνους των γονιδίων που ευθύνονται για τον διαβήτη, την υπέρταση και την παχυσαρκία. Στα πειράματα αυτά οι βιταμίνες του συμπλέγματος Β έκαναν τη διαφορά.

Σε σχέση με τη φροντίδα της υγείας υπάρχουν κατά βάση δύο φιλοσοφίες. Η πρώτη βασίζεται στην ιδέα ότι είμαστε άρρωστοι. Παίρνει ως δεδομένο ότι το σώμα δεν είναι πολύ έξυπνο ούτε πολύ καλά σχεδιασμένο και μερικές φορές απλώς «χαλάει» ή ξεχνάει πώς να λειτουργήσει σωστά. Σε αυτή την περίπτωση πρέπει να επισκεφθούμε ένα γιατρό, ο οποίος έχει σπουδάσει χρόνια για να κατανοεί όλα αυτά τα σχεδιαστικά σφάλματα και μπορεί, σαν ένας καλός μηχανικός αυτοκινήτων, να διορθώσει τη βλάβη. Πήγα κάποτε το Φίατ μου σε ένα συνεργείο και ο μηχανικός μου είπε «όλα τα παλιά Φίατ φαίνεται πως έχουν αυτό το πρόβλημα». «Είναι σύνηθες στην ηλικία σας», λένε ορισμένοι γιατροί στους οποίους πηγαίνετε για να «διορθώσουν» τους πόνους σας. Η ηλικία είναι η αιτία για  τα προβλήματα υγείας; Τότε γιατί ορισμένοι ηλικιωμένοι είναι πολύ υγιείς; Τα προβλήματα υγείας είναι αποτέλεσμα των σχεδιαστικών σφαλμάτων μας; Είναι τόσο κακός σχεδιαστής η φύση;

Καθώς οι ιατρικές θεραπείες, στην πλειοψηφία τους, βασίζονται στα φάρμακα ή στις χειρουργικές επεμβάσεις, το συμπέρασμα στο οποίο καταλήγει κανείς είναι ότι, όταν έχει κάποιο πρόβλημα υγείας, του λείπει κάποια χημική ουσία ή έχει κάποιο ελαττωματικό «ανταλλακτικό». Δεν ακούσατε ποτέ κάποιον να λέει: «η ξεκούρδιστη καρδιά μου, η στραβή μου πλάτη, το ζαβό μου γόνατο, το κακό μου πόδι»; Όχι και πολύ τρυφερές κουβέντες για ένα σύστημα που η φύση χρειάστηκε εκατομμύρια χρόνια για να το τελειοποιήσει. Η σύγχρονη ιατρική πάντως μας έμαθε να έχουμε με το σώμα μας μια σχέση βασισμένη στο φόβο και τη δυσπιστία. Αυτός ο τρόπος σκέψης είναι δημοφιλής επειδή επιτρέπει στον ασθενή να είναι το θύμα και στον γιατρό να είναι ο σωτήρας. Σημαίνει ότι ο ασθενής είναι στο έλεος του γιατρού.

Αυτό μας οδηγεί στον δεύτερο τρόπο σκέψης, μια φιλοσοφία που έχει ως αρχή της το «είμαι καλά». Υποστηρίζει ότι το σώμα είναι τέλειο και στην πραγματικότητα δεν κάνει ποτέ «λάθος» και η φύση  ποτέ δεν προγραμματίζει την αποτυχία. Θεωρεί ότι το σώμα δεν σχεδιάστηκε για να είναι υγιές ή άρρωστο, αλλά για να επιβιώνει. Κάθε δραστηριότητα εντός του σώματός μας βασίζεται σε μια στρατηγική επιβίωσης. Έστω ότι κάποιος τρώει δηλητηριασμένο φαγητό και όλη τη νύχτα κάνει εμετό. Μπορεί να μην πρόκειται για την πιο ευχάριστη εμπειρία, αλλά χωρίς τον εμετό πώς θα απομακρυνθεί το δηλητήριο από το σώμα; Ο εμετός είναι δείγμα κακής υγείας ή στρατηγική επιβίωσης; Ο πυρετός είναι ζωτικό μέρος του ανοσοποιητικού συστήματος καθώς οι εισβολείς, όπως τα βακτήρια και οι ιοί, δεν μπορούν να αναπαραχθούν σε υψηλές θερμοκρασίες, έτσι τα πράγματα δυσκολεύουν για αυτούς. Ακόμα και ο καρκίνος είναι μια έξυπνη αντίδραση επιβίωσης, αλλά αυτό αποτελεί ένα ξεχωριστό θέμα συζήτησης.

Η χρησιμότητα του πόνου έγκειται στο ότι μέσω αυτού το σώμα θέλει να μας πει ότι , σε σωματικό ή συναισθηματικό επίπεδο, κάτι δεν λειτουργεί προς όφελός μας και απαιτείται μια αλλαγή στη συμπεριφορά για να αποφευχθεί περαιτέρω ζημιά. Αισθανθήκατε ποτέ ένα μέρος του σώματός σας να πονάει περισσότερο όταν βρίσκεστε υπό την πίεση του άγχους; Συχνά αντιμετωπίζουμε κρίση στην υγεία μας όταν βρισκόμαστε σε ένα σταυροδρόμι στη ζωή. Ένας σπουδαίος γιατρός είπε κάποτε ότι όταν ο μελλοντικός εαυτός μας δεν μας αντέχει πια, ξεσπάει μια κρίση στην υγεία μας. Είναι λοιπόν τα συμπτώματα εχθροί ή οδηγοί μας;

Καθώς σήμερα η επικρατούσα προσέγγιση στο χώρο της υγείας είναι του τύπου «είμαι άρρωστος», δεν πρέπει να εκπλησσόμαστε που υπάρχει τόσο πολλή αρρώστια,  σωματική και ψυχική. Βέβαια δεν έχουμε πια μεγάλες επιδημίες, όπως της πανώλης,  αλλά έχουμε το έιτζ, τον καρκίνο, τον αυτισμό κα την κατάθλιψη. Πού μας οδηγεί η επικρατούσα προσέγγισή μας στα θέματα υγείας; Οι φαρμακευτικές εταιρίες βρίσκουν ότι μας οδηγεί στη συνεχιζόμενη χρήση των προϊόντων τους και, καθώς οι φαρμακευτικές εταιρίες διοικούν ουσιαστικά το σύστημα υγείας, το σύστημα υγείας δεν πρέπει να είναι και τόσο υγιές. Τ φάρμακα μας επιτρέπουν να αισθανόμαστε άνετα και να μην καταλαβαίνουμε ότι η κατάστασή μας σιωπηλά χειροτερεύει. Τα φάρμακα αφαιρούν τη μπαταρία από τον αντιπυρικό συναγερμό. Μας μαθαίνουν να ψάχνουμε τη λύση στα προβλήματά μας έξω από τον εαυτό μας. Τα φάρμακα συχνά προσθέτουν χρόνια στη ζωή μας αλλά σπανίως περισσότερη ζωή στα χρόνια μας. Είναι υγεία αυτό;

Οι γιατροί σε συνεργασία με τη φαρμακευτική βιομηχανία μας έμαθαν ότι η αρρώστια πλήττει την υγεία μας και ότι πρέπει να επιτεθούμε στην αρρώστια με τα φάρμακα. Η φαρμακευτική βιομηχανία έχει φτάσει σε κύκλο εργασιών ενός τρισεκατομμυρίου βασιζόμενη σε αυτή την ιδέα , χωρίς καν να απαντήσει στο ερώτημα «τι προκαλεί την ασθένεια».

Πολλή προσοχή έχει δοθεί τελευταία στο θέμα του στρες /άγχους. Συζητιέται στην τηλεόραση, στο ραδιόφωνο, στις εφημερίδες και στα περιοδικά. Κάθε εν ζωή επαγγελματίας της υγείας γνωρίζει τα αρνητικά αποτελέσματα του άγχους στην υγεία. Αλλά τι είναι το άγχος και τι μπορούμε να κάνουμε γι’ αυτό;

Θα ήθελα να καταθέσω μια ελαφρώς διαφορετική άποψη επί του θέματος. Η γνώμη μου είναι ότι το άγχος δεν είναι το πρόβλημα. Στην πραγματικότητα, μια ορισμένη δόση άγχους είναι απαραίτητη κιόλας για τη ζωή μας.

Ναι, σωστά διαβάσατε. Το άγχος είναι η απάντηση του σώματος σε οποιαδήποτε απαίτηση. Όταν κάτι ζητιέται από το σώμα, προκύπτει μια φυσιολογική αντίδραση η οποία περιλαμβάνει:

• αύξηση της  αρτηριακής πίεσης
• αύξηση της θερμοκρασίας και του ρυθμού της αναπνοής
• αύξηση της εφίδρωσης
• αύξηση της μυϊκής έντασης
• μείωση της πέψης
• μείωση της λειτουργίας του ανοσοποιητικού συστήματος.

Η αντίδραση αυτή αποκαλείται «πολέμησε ή βάλε το στα πόδια».* Μοιάζει με ένα «κόκκινο συναγερμό». Όσο ασφαλέστεροι νιώθουμε σε μια  περίπτωση, τόσο λιγότερο αντιδρούμε. Όσο περισσότερο νιώθουμε πως απειλούμαστε, τόσο εντονότερη είναι η αντίδρασή μας. Πρέπει να ληφθεί μια απόφαση ως απάντηση στην πρόκληση (πολέμησε) ή ως αποχώρηση (βάλε το στα πόδια). Σε σύντομο διάστημα μετά από αυτή την απόφαση, για απάντηση ή αποχώρηση, ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ  η φυσιολογία μας να επανέλθει πλήρως σε κατάσταση ηρεμίας.

Η οποιαδήποτε αλλαγή στο περιβάλλον μας είναι μια δυνητική πηγή άγχους. Η βαρύτητα, το περπάτημα, η κατανάλωση ενός γεύματος, η γνωριμία με ένα νέο πρόσωπο, ακόμα και ο έρωτας, μπορούν να θεωρηθούν πηγές άγχους. Οι κλασικές του είδους είναι η εργασία, η οικογένεια και τα οικονομικά και συνδέονται στενότερα με αισθήματα ανασφάλειας και φόβου. Για τη  βέλτιστη υγεία  απαιτείται από μέρους μας ικανότητά να προσαρμοζόμαστε με επιτυχία και, αντίστοιχα, να επαναφέρουμε τη φυσιολογία μας σε κατάσταση ηρεμίας.

Το άγχος αρχίζει να προκαλεί προβλήματα υγείας όταν αποτυγχάνουμε να επανέλθουμε σε κατάσταση ηρεμίας μετά από την επίδραση της αγχογόνου πηγής και οι αντιδράσεις του τύπου «πολέμησε ή βάλε το στα πόδια» λειτουργούν σωρευτικά. Το πρόβλημα είναι ότι αυτές οι αντιδράσεις είναι σχεδιασμένες για να λειτουργούν μόνο πρόσκαιρα, αλλά το συσσωρευμένο άγχος μπορεί με την πάροδο του χρόνου να τις μεταβάλει σε μια εικονικά συνεχή κατάσταση, οδηγώντας σε εξάντληση τα συστήματα του οργανισμού και προκαλώντας συμπτώματα και, τελικά, ασθένεια.  Όταν η αντίδραση «πολέμησε ή βάλε το στα πόδια» γίνεται μόνιμη κατάσταση, αρχίζουμε να αντιδρούμε αμυντικά στις περισσότερες περιστάσεις στη ζωή, αισθανόμαστε συνέχεια κουρασμένοι χωρίς προφανή λόγο και αρχίζουμε να έχουμε ενοχλητικά συμπτώματα όπως πόνο στην  πλάτη, στο λαιμό ή πονοκέφαλο. Είναι δυνατό να παραμείνουμε σε αυτή την κατάσταση και όσο κοιμόμαστε, με αποτέλεσμα να ξυπνάμε τόσο κουρασμένοι όσο ήμαστε όταν ξαπλώσαμε. Σας θυμίζει κάτι αυτό;

Τα τελευταία χρόνια θέτουμε όλο και περισσότερα φιλοσοφικά ερωτήματα σε σχέση με τις εμπειρίες, τις δικές μας και των άλλων, από τη ζωή. Είχαμε τη συνήθεια να αντιμετωπίζουμε τη φιλοσοφία κυνικά, ως ένα είδος  αφηρημένης διανοητικής ενασχόλησης, κατάλληλης για «αιθεροβάμονες» και ανθρώπους που απέφευγαν την «πραγματική» ζωή. Συνειδητοποιήσαμε όμως ότι αυτός ο κυνισμός ήταν από μόνος του μια φιλοσοφία ζωής.

Έχουμε πια ανακαλύψει ότι η φιλοσοφία είναι ό,τι πιο αληθινό και πρακτικό θα μπορούσαμε να υιοθετήσουμε, επειδή αντανακλά τις αντιλήψεις και τις πεποιθήσεις μας για τον εαυτό μας, τη ζωή και τον κόσμο, οι οποίες με τη σειρά τους καθορίζουν τις αξίες, τις σκέψεις, τα συναισθήματα και τις πράξεις μας. Κι αυτά πάλι καθορίζουν ποιοι είμαστε, τι κάνουμε, τι έχουμε και, κυρίως, πού πηγαίνουμε. Έχουμε ανακαλύψει ότι οι άνθρωποι με το προνόμιο της αφθονίας στην επαγγελματική και την προσωπική τους ζωή και την υγεία τους λειτουργούν με γνώμονα μια διαφορετική βασική φιλοσοφία, σε σχέση με όσους δεν έχουν αυτό το προνόμιο, ακόμη κι αν δεν το καταλαβαίνουν.  Όλοι λοιπόν θα έπρεπε να ασχοληθούμε με τη βασική μας φιλοσοφία.

Οι θεμελιώδεις φιλοσοφικές μας κατασκευές, δηλαδή οι αντιλήψεις, οι πεποιθήσεις, οι σκέψεις, τα αισθήματα κ.λπ. μπορούν να υφίστανται τόσο στο συνειδητό όσο και στο υποσυνείδητο επίπεδο. Και ανάλογα με τη φιλοσοφία μας, στο υποσυνείδητο μπορούν να γίνουν δύσκολα ή επικίνδυνα τα πράγματα.

Το πιο βασικό φιλοσοφικό ερώτημα που πάντα θέταμε είναι «γιατί βρισκόμαστε εδώ» ή «ποιο είναι το νόημα της ζωής  και ο προορισμός μας». Βρισκόμαστε εδώ για να μάθουμε, να μεγαλώσουμε, να εξελιχθούμε και τελικά να χρησιμοποιήσουμε τις μοναδικές ικανότητές μας και εμπειρίες για να συνεισφέρουμε με το δικό μας τρόπο στον κόσμο και να εκπληρώσουμε το σκοπό της ζωής μας. Όταν υποφέρουμε, αυτό συμβαίνει επειδή αντιλαμβανόμαστε, συνειδητά ή υποσυνείδητα, ότι στη διαδρομή αυτή έχουμε βρεθεί «εκτός πορείας».

Πολλοί άνθρωποι είναι τόσο απορροφημένοι από τα συναισθήματά τους, συνήθως από τις ελπίδες και τους φόβους τους, που δεν έχουν χρόνο για να θέσουν στον εαυτό τους τα πιο βασικά ερωτήματα. Ωστόσο η ποιότητα αυτών των ερωτημάτων καθορίζει μακροπρόθεσμα και την ποιότητα της ζωής μας. Για πολλούς βέβαια είναι εξίσου δύσκολο να σκεφτούν μακροπρόθεσμα. Όσο πιο αγχωμένοι είμαστε, τόσο πιο δύσκολο είναι για τον εγκέφαλό μας να εστιάσει σε οτιδήποτε μακροπρόθεσμο. Το υπερφορτωμένο θυμικό μας και το αγχωμένο μυαλό μας θέλουν απλώς να μάθουν πώς θα «βγάλουν» την ημέρα, την εβδομάδα ή το μήνα. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να χάνουν την αίσθηση του μακροπρόθεσμου κι έτσι να υπερεκτιμούν σε μεγάλο βαθμό τα όσα μπορούν να κάνουν βραχυπρόθεσμα και να υποτιμούν σοβαρά τα όσα μπορούν να κάνουν μακροπρόθεσμα. Έτσι καταλήγουν να έχουν περισσότερο άγχος, να νιώθουν απογοήτευση και τελικά να καταφέρνουν όλο και λιγότερα σε έναν ή περισσότερους τομείς της ζωής τους.

Αυτά που πιστεύουμε καθορίζουν αυτά που αισθανόμαστε, τα οποία με τη σειρά τους καθορίζουν τις πράξεις μας, μέσω αυτών τις αντιδράσεις των άλλων απέναντί μας, και τελικά τα αποτελέσματα που θα έχουμε. Τι καθορίζει όμως αυτά που πιστεύουμε; όσοι είναι πολύ σοφοί μπορούν να ελέγχουν τις σκέψεις τους, οι μάζες όμως ελέγχονται από αυτές. Όλοι περάσαμε περιόδους στη ζωή μας κατά τις οποίες οι ίδιες σκέψεις επανέρχονταν διαρκώς, προερχόμενες από κάποιο σημείο στο πίσω μέρος του μυαλού μας, το οποίο παρακαλούσαμε να σβήσουμε όπως κλείνουμε την τηλεόραση.

Η απάντηση βρίσκεται στο «σενάριο», στην «υπόθεση» ή στους «κανόνες», που υπάρχουν ως πρόγραμμα στο υποσυνείδητό μας όπως αυτό διαμορφώθηκε από τις εμπειρίες  της ζωής μας, ιδιαίτερα κατά την παιδική ηλικία. Καθώς οι αγνές παιδικές μας αντιλήψεις βρίσκονται στο έλεος συχνά αγχωμένων και διαστρεβλωμένων ενήλικων αντιλήψεων, είναι αναπόφευκτο να οδηγηθούμε πριν από την εφηβεία μας σε σημείο  να αισθανόμαστε, κατά καιρούς και σε διαφορετικό βαθμό κάθε φορά, απειλούμενοι, αβοήθητοι, αδύναμοι, ανάξιοι, ντροπιασμένοι, ανάξιοι  και χωρίς να μας αγαπάει κανείς. Η αντίδρασή μας είναι να υψώσουμε έναν τοίχο απέναντι σε όσες εμπειρίες και συναισθήματά μας θεωρούμε επικίνδυνα, κακά ή εσφαλμένα επειδή, όσο μεγαλώνουμε, προσβλέπουμε στα ενήλικα πρότυπα που μας περιβάλλουν για επιβεβαίωση και/ ή για να δώσουν νόημα στις δικές μας εμπειρίες.

Η οσφυαλγία είναι μια πολύ συχνή πάθηση. Σχεδόν όλοι κάποια στιγμή στη ζωή τους πονάνε στη μέση και οι πιο πολλοί από αυτούς συνεχίζουν να έχουν ενοχλήσεις, που υποτροπιάζουν συχνά με διάφορες αφορμές. Η Χειροπρακτική αγωγή, σε συνδυασμό με κάποια μορφή άσκησης, μπορεί να αποδειχθεί η καλύτερη λύση στο πρόβλημα της οσφυαλγίας.

Οι πονοκέφαλοι είναι τόσο συνηθισμένοι, που μπορεί να θεωρηθούν σχεδόν ένα φυσιολογικό φαινόμενο, αν και κάποιοι υποφέρουν τόσο που δεν μπορούν να τους αντέξουν. Ξέρατε ότι η Χειροπρακτική μπορεί να διορθώσει την αιτία των πιο συνηθισμένων πονοκεφάλων;